De afgelopen weken waren erg druk en de vermoeidheid begint inmiddels flink toe te slaan. Iets wat we op dit punt nog niet helemaal hadden verwacht. Toch zijn we vooral dankbaar. Want de voorbereidingen lopen goed, de to-do-lijst wordt steeds korter en ondanks alle drukte ervaren we rust over de keuze.
Bijzondere momenten
Tussen het regelwerk door proberen we bewust mooie momenten met de kinderen te maken. We bezochten de boerderij van Fien & Teun, genoten van een picknick bij het pierenbadje aan de Oude Maas (dit stond hoog op de wensenlijst van Joas) en konden dankzij oma Harbers zelfs samen een weekend naar de Veluwe om op te laden. Ondertussen hadden de kinderen een heerlijk weekend bij opa en oma, inclusief een ijsje op het strand.
(papa kon ook eventjes goed opladen bij het pierenbadje…)
Fien en Teun doen het altijd goed bij de kinderen. Bijna iedere ochtend zegt Elin dat ze gedroomd heeft over Fien en Teun die één van de schaapjes kwijt waren…
Genoten van een weekendje samen op de Veluwe: fietsen en de musical 40-45 gezien.
Onderweg gekeken bij een motorcross. Marieke heeft een nieuwe hobby gevonden, zegt ze. Gerhard heeft alvast 112 onder speeddial gezet…
Ook waren er bijzondere momenten met familie en vrienden. Elin was bruidsmeisje op de bruiloft van haar tante Willeke en oom Marnix, wat een prachtige dag was.
Daarnaast namen we tijdens een afscheidsmoment met familie en vrienden tijd om herinneringen te maken. We zongen tot Gods eer, lachten en aten samen en ontvingen mooie cadeaus voor onderweg. Er was ook ruimte voor emoties en we beseffen dat er nog meer afscheid zal volgen.
Kortom: we zijn druk geweest, maar merken ook dat we er steeds meer aan toe zijn om gewoon in het vliegtuig te stappen en te beginnen aan dit nieuwe hoofdstuk.
Opruimen
Ons huis wordt ondertussen steeds leger. Joas schrok even toen zijn vissenposter van de muur verdween, maar was snel gerustgesteld toen hij hoorde dat die mee naar het schip gaat. We proberen de kinderen zoveel mogelijk mee te nemen in het proces. Zo helpen ze kiezen wat mee mag, stoppen speelgoed zelf in de dozen en brengen deze zelf naar het Mercy Ships-kantoor voor verzending. Dat helpt hen zichtbaar bij alle veranderingen.
De eerste pallet met spullen staat inmiddels klaar voor transport. Ja, een hele pallet! Het blijft bijzonder hoe snel je die vol krijgt. Binnenkort vertrekt de eerste lading naar Las Palmas, zodat onze spullen al aan boord zijn voordat wij arriveren.
De kinderen hebben goed geholpen met de pallet op de juiste plaats rijden!
En ja! Sommige dozen gingen moeilijk dicht!
Gelukkig pastte alles in twee auto’s…
Verder hebben veel andere spullen een nieuwe bestemming gekregen. Sommige gingen naar de kringloop, andere naar familie of bekenden of naar de stort. Een deel blijft opgeslagen in een garagebox en op onze zoldervliering, een deel blijft achter voor de huurders en de rest gaat mee naar Texas. Zo vallen inmiddels al onze bezittingen in één van deze vier categorieën.
Dat betekent ook dat we nu praktisch “uit onze koffers leven”, zoals ze dat noemen. Alles wat nu nog in de kast ligt, moet straks mee. Toch duiken er steeds weer spullen op waarvan we vergeten waren dat we ze hadden. Daarom staan er nog een paar dozen klaar voor de laatste spullen die verscheept of opgeslagen moeten worden. En eerlijk is eerlijk: uit ervaring weten we dat er waarschijnlijk toch weer dingen niet in de koffers passen. Bovendien is Marieke tijdens de onboarding in Texas jarig, dus een beetje ruimte voor cadeaus is ook niet onbelangrijk… Gelukkig gaan er regelmatig containers vanuit Rotterdam naar het schip.
Nog wat laatste kiekjes van afgelopen maand
Elin geniet van de ruimte die vrijkomt in de kledingkast. Dit is nu even haar “huisje”…
Laatste klusjes in de tuin om deze “verhuur-klaar” te maken met oom Jan-Peter. Natuurlijk helpt Joas goed mee!
Een dagje Rotterdam, thuis cadeau’s uitpakken na afscheidsfeestje of “oefenen” met de Tiptoi boeken met koptelefoon voor in het vliegtuig. Allemaal laatste momenten voorlopig.
En toch: ondanks alle voorbereidingen kunnen we nog nauwelijks bevatten dat we over twee weken in het vliegtuig naar Texas stappen. Misschien komt dat besef pas wanneer we daadwerkelijk vertrekken. Voor nu leven we vooral van lijstje naar lijstje, van doos naar doos en van moment naar moment. We nemen jullie graag mee in deze reis. Wordt vervolgd!
JaHWeH, de “Ik ben die Ik ben” reist met ons mee. Mooi hoe dit soort reminders telkens weer op ons pad komen. Dit lijstje krijgt een mooie plaats in onze hut.
Dank God
Dat we op schema lopen.
Voor de goede start van Joas op de basisschool.
Voor alle rijkdom die we hebben (en nu dus moeten opruimen😉)
Vraag God
Om een soepele overgang voor de kinderen.
Om een goede reis 19 juni naar Dallas – Texas.
Om Zijn Shalom bij het laatste afscheid.
Bedankt voor je betrokkenheid en Gods zegen toegewenst!
Geef een reactie